Chcąc określić indywidualny wzorzec myślenia, zastanówmy się, w jaki sposób nasze dziecko uczy się najłatwiej. Czy woli zobaczyć jak się sznuruje buty, usłyszeć naszą instrukcję, a może będzie chciało od razu spróbować samo? Ważne, abyśmy poznali również swój własny wzorzec myślenia, ponieważ najczęściej uczymy innych w taki sposób, który jest najłatwiejszy dla nas. Jeśli tata „słuchowiec” uczy syna „ruchowca” jazdy na rowerze, może zamęczyć go tłumaczeniami. Znając jednak preferencje dziecka zacznie od praktyki, wyjaśnienia zostawiając na koniec.
Najłatwiej uczymy się, jeśli nowe informacji odbieramy preferowanym przez nas zmysłem. Drugi wymieniany zmysł pomaga je przetworzyć i utrwalić, trzeci natomiast może nam sprawiać trudność.
Przewodnik stada (słuch-wzrok-ruch)
Oliwia łatwo zapamiętuje to, co usłyszała. Potrafi słowo w słowo powtórzyć zasłyszaną reklamę, czy rodzinne sekrety. Lubi dużo i zapałem opowiadać, często przy tym gestykulując. Nie lubi siedzieć w miejscu. Nie lubi także długiego kontaktu wzrokowego, dlatego „ucieka wzrokiem” w trakcie rozmowy. Rozmowy są dla niej jednak bardzo ważne, potrzebuje wysłuchania i docenienia pomysłów.
Akrobata słowny (słuch-wzrok-ruch)
Magda łatwo się uczy ze słuchu, lubi notować, natomiast szybko zapomina jak coś się robi. Jej wypowiedzi są pełne ekspresji, jednak rzadko przy nich gestykuluje. Potrafi „przegadać” niejednego dorosłego. Jest zapalonym czytelnikiem, ale prace ręczne i sport mogą być dla niej źródłem frustracji. Ruch i dotyk onieśmielają ją.
Żywe srebro (ruch-wzrok-słuch)
Kuba ma dobrą koordynację ruchowo- wzrokową. Jest dobrze zorganizowany, lubi konstruować z elementów, często w sposób twórczy. Potrafi spojrzeć na rzeczy z różnych perspektyw, dosłownie i w przenośni. Gdy słyszy zbyt wiele słów wyłącza się. Najlepiej uczy się przez eksperymenty. Woli, gdy mama o sprzątaniu przypomina mu liścikiem niż uwagą.
Wędrujący poszukiwacz (ruch-słuch-wzrok)
Mateusz najlepiej uczy się robiąc coś, a żeby zapamiętać nowe informacje powtarza sobie wszystko na głos. Łatwo zapomina to, co widział lub czytał. Jest uczuciowy,energiczny, lubi opowiadać o tym co robi. W kontakcie wzrokowym jest nieśmiały, a złe spojrzenie rani go bardziej niż krzyk. W szkole źle znosi konieczność spokojnego siedzenia i patrzenia w stały punkt.
Wszędobylski obserwator (wzrok-ruch-słuch)
Dorota bardzo łatwo nawiązuje kontakt wzrokowy, dobrze zapamiętuje twarze poznanych, dużo trudniej imiona. W większej grupie bywa raczej cicha. Mówiąc kręci się i gestykuluje. Woli pracować w zespole niż sama. Długie słuchanie ją męczy, jest wrażliwa na to, co usłyszy.
Prezenter gawędziarz (wzrok-słuch-ruch)
Janek łatwo zapamiętuje czytając, słuchając i notując. Jednak ucząc się, jak coś się robi musi powtórzyć to wielokrotnie. Uwielbia rozmawiać i opowiadać co myśli i czuje, dobrze czuje się w towarzystwie. W sporcie woli jednak dyscypliny indywidualne.
W dzisiejszych czasach umiejętność ciągłego uczenia się jest dużo ważniejsza niż wiedza, którą zdobywamy w szkole. Pomagając dziecku odkryć jego potencjał i wskazując, w jaki sposób może z niego korzystać, dajemy mu kapitał początkowy odporny na finansowe kryzysy. Najlepszą drogą do poznanie naszej pociechy, jej mocnych i słabych stron oraz zainteresowań, są zabawy i wspólne spędzanie czasu.
